مقالات

هنوز عالَم، خلق نشده بود که گریه بر امام حسین علیه السلام بود.
و هنوز انبیاء نیامده بودند که در عالم «الست»، بر مصیبتش گریستند.
هنوز به دنیا نیامده بود که جبرئیل همراه انبیاء چون زنان جوانمرده بر او ضجه می زدند...

هنگام میثاق نبوت انبیاء، شرح ما وقع روز عاشورا بود...
نقاط پرمُخاطره زندگی انبیاء، با گریه بر امام حسین علیه السلام گذشت و به خاطر این اشک، دشواریشان مرتفع می شد...
از آدم ابوالبشر گرفته به هنگام توبه، و به هنگام عبور از کربلا...
تا نوح قبل طوفان و به هنگامهٔ طوفان در کشتی...
ابراهیم ، به هنگام ذبح فرزند. هم ایشان بیمارِ مصیبت امام حسین علیه السلام بود...
اسماعیل آنگاه که پوست سر و صورتش را کندند...
موسی هنگام مناجات در کوه طور و هنگام عبور از کربلا...
خضر به هنگامه تعلیم...
سلیمان وقتی که قالیچه‌اش در هوای کربلا زیر و‌رو شد...
زکریا در محراب و به وقت درخواست فرزند...
عیسی با حوارییون می گریست و قاتلان را لعن می کرد...
تمام انبیاء به هنگام عبور از کربلا...

وقتی حال دیگر انبیاء چنین بود، حال حضرت خاتم الانبیاء محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله)، وصف ناشدنی است !
با هر بار دیدن و یا شنیدن صدای امام حسین علیه السلام، با افتادن ایشان، با هر بار نوازششان و یا بوسیدنشان، با نگاه بر اعضای بدن ایشان، در هر عید، در سفر و حضر، به روی منبر، در روز و شب، یا هنگام سجدهٔ حق، تا به آخرین لحظات احتضار، اشک بر حضرت اباعبدالله بود و اشک بود...

مادر ماجده‌اش در شب زفاف گریست...
هنوز حمل بر نداشته بود که می گریست...
باردار بود و بعد به هنگام وضع حمل گریست...
امیرالمومنین علیه السلام در جنگ صفین به هنگام عبور از کربلا چندان گریست که بی هوش افتاد...

و بعد از شهادت ،همه موجودات گریستند !
حورالعین سیلی بر صورت نواختند...
تمام ملائک گریستند...
نباتات (گیاهان)
اشجار (درختان)
احجار (سنگ ها)
جبال (کوه‌ها)
بحار (دریاها)
سموات السبع (آسمان های هفتگانه)
ارضون السبع (زمین های هفتگانه)
شمس و قمر (خورشید و ماه)
نجوم (ستارگان)
سحاب (ابر) می گریند...
رعود و بروق (رعد و برق ها) بر لعن بر قاتلینش صدا بلند می‌کنند...
وحوش (وحشیان) می گریند...
طیور (پرندگان) می نالند...
جماد (جمادات و اشیاء) خون جاری می کنند...
ریاح (بادها) روضه می خوانند...
اغنام (چهارپایان) با عطش او همراهی می کنند...
مَا یُرَی و مَا لا یُرَی (آنچه به چشم می آید و نمی آید) می گرید...
حتی بهشت و دوزخ
حتی لوح و قلم و کرسیّ و عرش
بلکه «کل شئ» (هر چیز) در این مصیبت گریان است‌ !

و اینک امام زمان ارواح شیعته لتراب مقدمه‌الفداء علت آرامش زمین و آسمان، قرن هایی است !!هر صبح و شام بر این مصیبت، نه اشک فشاند که خون می‌گرید!!

چون او قتیل العبرات است ؛کشته شدهٔ اشک‌هاست...
پس عزاداران او، نه تنها خیل بنی آدم، که کلّ مراتب خلقت‌اند!

 نام او عجین اشک است و قرین غم و هر که بگوید «حسین علیه السلام کشته نشد که گریه کنیم»، در نهایت بی خردی و نافهمی است و باید پاسخی برای اشکهای تمام مراتب خلقت بیابد!

(منابع: بحارالانوار، ج۴۵، عوالم العلوم: ج۱۷، البکاء علامه‌میرجهانی، تذکرة الشهداء ملاحبیب الله شریف)